Από τη δισκοθήκη μας Νο. 2

Γράφει η Δώρα Βάκα  // 

Έχω έναν πολυαγαπημένο φίλο που κάποτε όταν συζητάγαμε για μουσικές μου έλεγε πως υπάρχουν στιγμές που φρίττει αφόρητα με την υπερπληροφόρηση γύρω από τα τραγούδια και πόσο νοσταλγεί τις στιγμές που μέσα σ’ ένα απλό καθημερινό-βιωματικό- τίτλο θα μπορούσε να κρύβεται όλη η αλήθεια. Από τότε μοιραζόμαστε μουσικές που είτε εισχώρησαν ταιριαστά μέσα στην καθημερινότητά μας είτε μας παραπέμπουν σε συναισθήματα ή πράγματα κι άλλοτε σε ανθρώπους και καταστάσεις. Κάπως έτσι τέλη Νοέμβρη μπαίνω αφόρητα μπαρουτιασμένη σ’ ένα μικρό συνοικιακό μπαράκι, φτάνω στην μπάρα και επεξεργάζομαι στα γρήγορα τις λογιών-λογιών παρέες. Κουβέντες, αστεία και χορός. Οι φίλοι μου χαμογελαστοί, με μια περιρρέουσα ευτυχία να συνοδεύει τον χορό και τις κινήσεις τους. Με αυτό το ξάφνιασμα λες κι άνοιξαν τα αυτιά μου και συνειδητοποιώ ότι ακούγονται μουσικές από Νέα Ορλεάνη. Εκείνοι παραγγέλνουν το δεύτερο ή τρίτο ποτήρι με ρούμι κι εγώ το πρώτο. Και χορεύουμε και γελάμε σα να είμαστε μόνοι μας. Μετά ακολούθησε η Cumbia, μετά Funk, λίγηPop, Rock και Blues. Kαι υπάρχει τόση αγάπη και χαρά μεταξύ μας, απλά χωρίς να χρειάζεται να εξηγήσεις και πολλά.  Βγαίνω από το μπαρ, μπαίνω στο αυτοκίνητο σκεπτόμενη ότι υπάρχουν κι αυτοί οι συνοικιακοί θησαυροί που όλα κυλάνε σύμφωνα με αυτά που θα έψαχνες να ακούσεις για να περάσεις καλά με την παρέα σου. Και ξεκινάει στο ραδιόφωνο να παίζει ένα κομμάτι των Love. Maybe the people be the times or between Clark and Hilldale. O Arthur Lee λέγεται ότι με αυτό τον τίτλο ήθελε να μνημονεύσει το θρυλικό Whisky a Go Go που βρισκόταν στο σταυροδρόμι των δυο δρόμων. Δημοφιλές για τις ροκ φυσιογνωμίες που εμφανίζονταν και το είχαν κάνει στέκι όπως οι Jimi Hendrix, Janis Joplin, Alice Cooper,The Doors,  Elvis Costello και πολλοί άλλοι.

“And here they always play my songs” τραγουδάει ο Arthur Lee με τους στίχους του τραγουδιού να διακόπτονται, να αιωρούνται στη μια στροφή μέχρι την λέξη της επόμενης στροφής. Σα να τους καλύπτει για λίγο ένα παραισθησιογόνο πέπλο από αυτά που φαίνεται ότι συμπαθούσε ο Lee. Την επόμενη μέρα  το στέλνω στο φίλο μου, με το παρακάτω σχόλιο
«Να δεις που αυτό θα μπορούσε να είναι κι ένα μπαράκι σε κάποιο σταυροδρόμι στο Μετς.»